ทันทีที่ลงจากรถ ผมก็รู้เลยว่าคืนนี้ต้องคึกคักแน่นอน พอเดินเข้าไปใน ร้านอาป๋า ทะเลเผา คนเยอะมากจริง ๆ เยอะจนต้องเอียงตัว หลบหยุดนิดหนึ่ง แล้วค่อยแทรกตัวเดินต่อไป ในอากาศมีกลิ่นถ่าน กลิ่นอาหารทะเล และลมกลางคืนผสมกันอยู่ เสียงแทบไม่มีช่วงว่าง ทั้งเสียงคนคุยกัน เสียงตะแกรงย่าง และเสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อม ๆ กัน บรรยากาศทั้งร้านเหมือนกำลังขับเคลื่อนไปเองตามธรรมชาติ มากกว่าจะเป็นอะไรที่ถูกจัดฉากเอาไว้
ทางเดินในร้านจริง ๆ ไม่ได้ซับซ้อนอะไร เพียงแต่เต็มไปด้วยผู้คน พอได้นั่งลงเท่านั้นแหละ ร่างกายเหมือนจะบอกชัด ๆ ว่า “โอเค…ถึงสักที” โต๊ะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ไม่นานก็เต็ม เพราะที่นี่ไม่ได้สั่งอาหารเป็นจาน ๆ แต่เป็น บุฟเฟต์ ทุกคนในครอบครัวเดินไปหยิบกันแบบไม่ยั้ง แป๊บเดียวอาหารก็เต็มโต๊ะ นอกจากกุ้งแม่น้ำเผาแล้ว อาหารอย่างอื่นก็เยอะเกินคาด ทั้งเป็ดย่าง ปลาทอด และเมนูต่าง ๆ สลับกันมาแบบแทบไม่ต้องมีคำอธิบายอะไร แล้วอาการเลือกไม่ถูกก็มาเยือนทันที โดยเฉพาะคนกระเพาะนกอย่างผม
ตอนย่างกุ้งแม่น้ำก็ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไร เพราะหิวจนไม่สนอะไรแล้ว สุดท้ายตะแกรงทั้งแผงก็เต็มไปด้วยกุ้งแบบแน่น ๆ แต่กุ้งค่อนข้างสด อาจเป็นเพราะร้านมีปริมาณลูกค้าเยอะ ของหมุนเวียนเร็ว เลยไม่เจอกุ้งเนื้อเละ ๆ หรือกุ้งที่เหมือนเก็บไว้นาน
กินไปได้สักพัก ผมเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ แต่มีประโยชน์มากอย่างหนึ่ง คือมีพนักงานคอยช่วยเก็บโต๊ะอยู่ตลอด เปลือกกุ้ง เศษอาหาร หรือจานที่ไม่ใช้แล้วถูกเก็บออกค่อนข้างเร็ว ทำให้โต๊ะไม่รกขึ้นเรื่อย ๆ ถึงคนจะเยอะ โต๊ะจะค่อนข้างแน่น แต่เรื่องนี้ช่วยให้การกินสบายขึ้นเยอะ ไม่ต้องคอยแบ่งสมาธิมาจัดโต๊ะ แค่กินแล้วก็คุยกันไป
ที่ร้านยังมี Live Band ด้วย เพลงไม่ได้ดังจนแย่งซีน แต่ก็มีตัวตนชัดเจน วันนี้เป็นมื้อสังสรรค์ของพนักงาน บรรยากาศเลยค่อย ๆ สนุกขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อนร่วมงานคุยกันอย่างออกรสออกชาติ จนมีบางคนเดินไปหน้าเวทีเพื่อให้ทิปวงดนตรี ตอนนั้นจะรู้สึกได้ชัดเลยว่า ที่นี่ไม่ได้เป็นแค่ร้านสำหรับมากินข้าว แต่เหมือนเป็นพื้นที่ของค่ำคืนที่ทำให้คนได้มารวมตัวกันมากกว่า
เรื่องราคาจริง ๆ แทบไม่ต้องมานั่งดูตัวเลขละเอียดก็พอจะเข้าใจตำแหน่งของร้านได้ เป็นร้านที่เหมาะกับการมากินกันหลาย ๆ คน ไม่ต้องมาคอยคำนวณว่าคำนี้ราคาเท่าไร แต่ก็คงไม่ใช่ร้านที่จะมากินทุกวัน คนเยอะ เสียงดัง ร้อน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความรู้สึกแบบธรรมดา เป็นกันเอง และสบายใจแบบตรงไปตรงมา
ตอนกลับ ผมค่อย ๆ เดินตามฝูงคนออกจากร้าน พอลมข้างนอกพัดมา กลิ่นถ่านกับอาหารทะเลก็ยังติดอยู่ตามตัว เสียงดนตรีจาก Live Band ยังคงดังตามมาจากด้านหลัง ผมไม่ได้หันกลับไปมอง แค่คิดว่า ถ้ามาคราวหน้าอาจจะลองเลือกเวลาดี ๆ หน่อย แต่เรื่องคนเยอะ…ดูแล้วก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี
